การศึกษาของมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ตั้งข้อสงสัยเกี่ยวกับสมมติฐานที่ว่าดาวหางเป็นแหล่งกำเนิดชีวิตบนโลก

·โดย Henderson·Engineering
การศึกษาของมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ตั้งข้อสงสัยเกี่ยวกับสมมติฐานที่ว่าดาวหางเป็นแหล่งกำเนิดชีวิตบนโลก
จุดเด่น
  • การศึกษาของมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ตั้งข้อสงสัยว่าดาวหางเป็นแหล่งกำเนิดชีวิตบนโลก
  • การจำลองแสดงให้เห็นว่าโมเลกุลอินทรีย์มีโอกาสน้อยที่จะอยู่รอดจากการชนของดาวหาง
  • เหตุการณ์การส่งผ่านไฮโดรเจนไซยาไนด์นั้นหายากมากและมีความเข้มข้นอยู่ในระยะเวลาสั้น
  • การชนของอุกกาบาตและกระบวนการของโลกเองอาจเป็นแหล่งกำเนิดชีวิตอื่นๆ

การศึกษาล่าสุดที่นำโดยมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ได้ท้าทายมุมมองที่มีมาเป็นเวลาหนึ่งศตวรรษ ซึ่งระบุว่าดาวหางได้นำโมเลกุลที่จำเป็นต่อชีวิตมาสู่โลก การจำลองด้วยคอมพิวเตอร์แสดงให้เห็นว่าความเร็วในการชนของดาวหางนั้นเร็วเกินไปและมุมการชนก็เฉียบคมเกินไป ทำให้โมเลกุลอินทรีย์ที่เปราะบางไม่สามารถอยู่รอดได้ การส่งผ่านของดาวหางอาจเป็นเพียง "เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นโดยบังเอิญ" เท่านั้น ไม่ใช่โมเลกุลก่อนชีวิตที่มีการตกตะกอนอย่างสม่ำเสมอเหมือนที่ทฤษฎีก่อนหน้านี้เชื่อไว้

ดาวหางถูกมองว่าเป็นเส้นทางการส่งผ่านของส่วนประกอบชีวิตมานาน เนื่องจากมันบรรทุกโมเลกุลของคาร์บอนและไนโตรเจน ดร. Richard Anslow ผู้เขียนหลักจากสถาบันดาราศาสตร์ของมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์กล่าวว่ามุมมองนี้ "มีความโรแมนติก" แต่ผลการศึกษาแสดงให้เห็นว่าความเป็นไปได้นี้ "มีน้อยมาก" ทีมงานได้ใช้ความก้าวหน้าในด้านการจำลองการชนของดาวหาง การโต้ตอบระหว่างดาวหางกับบรรยากาศ และการกำเนิดและวิวัฒนาการของดาวหาง ผลการจำลองแสดงให้เห็นว่าโมเลกุลเหล่านี้แทบจะไม่สามารถอยู่รอดได้เมื่อชนกับพื้นผิวโลก

สมมติฐานการส่งผ่านส่วนประกอบชีวิตจากดาวหาง

การศึกษานี้สร้างขึ้นจากงานวิจัยที่เสนอโดย Anslow และผู้ร่วมเขียนคนอื่นๆ ในปี 2023 ซึ่งระบุว่าดาวหางอาจชะลอตัวลงโดยการ "เด้ง" ระหว่างดาวเคราะห์ที่มีวงโคจรใกล้ชิดกัน ดาวหางที่เด้งเหล่านี้อาจส่งผ่านโมเลกุลอินทรีย์ในระหว่างการเดินทาง การศึกษาฉบับใหม่ได้ตรวจสอบว่ากรณีนี้อาจเกิดขึ้นในระบบสุริยะหรือไม่ ผลพบว่ากรณีนี้หายากมาก

นักวิจัยมุ่งเน้นไปที่ไฮโดรเจนไซยาไนด์ (HCN) ซึ่งเป็นโมเลกุลก่อนชีวิตที่สำคัญที่มักพบในดาวหางของระบบสุริยะ แม้ว่าไฮโดรเจนไซยาไนด์จะรอดชีวิตจากการชนกับโลกในกรณีที่โชคดี การเกิดเหตุการณ์การส่งผ่านที่มีความเข้มข้นที่เป็นประโยชน์ก็ยังหายากมาก ในช่วง 500 ล้านปีแรกของดาวเคราะห์ จำนวนดาวหางที่ชนโลกลดลงอย่างรวดเร็ว โดยมีโอกาสส่งผ่านไฮโดรเจนไซยาไนด์เพียงไม่กี่ครั้ง แม้ว่าไฮโดรเจนไซยาไนด์จะถึงพื้นผิว ความเข้มข้นของมันก็จะไม่คงอยู่ได้นาน ดังนั้นชีวเคมีที่ก่อนชีวิตจึงต้องดำเนินการอย่างรวดเร็วหลังจากการชน

แหล่งกำเนิดชีวิตอื่นๆ ที่เป็นไปได้

Anslow กล่าวว่าเหตุการณ์นี้ต้องการ "โอกาสหนึ่งในล้าน" ซึ่งต้องการความเร็วและมุมการชนที่ถูกต้อง รวมถึงปฏิกิริยาทางเคมีที่เอื้ออำนวยอย่างรวดเร็วหลังจากนั้น เขาชี้ให้เห็นว่ากรณีนี้ไม่สามารถถูกตัดออกได้อย่างสมบูรณ์ แต่ดูเหมือนว่า "อาจเป็นเพียงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นโดยบังเอิญ" หากดาวหางไม่ได้เป็นผู้กระจายชีวิต แหล่งกำเนิดอื่นๆ ก็ยังมีอยู่ นักวิจัยชี้ให้เห็นว่าโมเลกุลที่สังเคราะห์หลังจากการชนของอุกกาบาตเป็นอีกหนึ่งแหล่งกำเนิดที่เป็นไปได้ เนื่องจากความถี่ในการชนของอุกกาบาตกับโลกสูงกว่าดาวหางมาก

อีกหนึ่งความเป็นไปได้คือสารตั้งต้นทางเคมีอาจเกิดขึ้นจากกระบวนการของโลกเอง โดยไม่ต้องการความช่วยเหลือจากภายนอก ดาวอังคารอาจเป็นผู้สมัครที่ดีกว่าสำหรับการส่งผ่านจากดาวหาง แม้ว่าจะยังคงมีความเป็นไปได้น้อยมาก ดาวอังคารมีขนาดเล็กกว่าโลกและมีบรรยากาศที่บางกว่า ดังนั้นดาวหางจึงมีโอกาสมากขึ้นที่จะไปถึงพื้นผิวเมื่อมาเยือนบ่อยครั้ง Anslow กล่าวว่านี่ไม่ได้หมายความว่ามันเกิดขึ้นบนดาวอังคาร เขาชี้ให้เห็นว่าหากมันไม่เกิดขึ้นบนโลก ก็ไม่น่าจะเกิดขึ้นบนดาวอังคารเช่นกัน และเสริมว่าทางเลือกที่เป็นไปได้มากกว่าคือไม่มีการเกิดขึ้นบนทั้งสองดาวเคราะห์

การค้นพบเหล่านี้อาจช่วยในการค้นหาชีวิตในที่อื่น โดยเฉพาะอย่างยิ่งในโครงการต่อยอดจากกล้องโทรทรรศน์อวกาศเจมส์ เวบบ์ เช่น การใช้งานสถานีสังเกตการณ์โลกที่สามารถอยู่อาศัยได้ที่เสนอ การระบุระบบที่สามารถเกิดการเด้งของดาวหางได้อาจเป็นวิธีหนึ่งที่นักดาราศาสตร์จะใช้ในการจำกัดขอบเขตการค้นหา ผลการศึกษานี้ได้ถูกเผยแพร่ในวารสาร Scientific Reports

การประเมินความสัมพันธ์ระหว่างดาวหางและกำเนิดชีวิตใหม่

การศึกษานี้ท้าทายมุมมองที่มีมานานว่า ดาวหางเป็นแหล่งกำเนิดโมเลกุลชีวิตที่สำคัญบนโลก ผ่านการจำลอง การศึกษาแสดงให้เห็นว่าคุณสมบัติการชนของดาวหางทำให้โมเลกุลอินทรีย์ยากที่จะอยู่รอดบนโลก ซึ่งหมายความว่ากำเนิดชีวิตอาจไม่ขึ้นอยู่กับดาวหางอย่างที่เคยคิดกันมาก่อน การชนของอุกกาบาตและกระบวนการทางเคมีของโลกเองถูกเสนอเป็นแหล่งกำเนิดชีวิตที่มีความเป็นไปได้มากกว่า ซึ่งไม่เพียงแต่เปลี่ยนแปลงความเข้าใจของเราเกี่ยวกับกำเนิดชีวิต แต่ยังอาจมีผลต่อกลยุทธ์ในการค้นหาชีวิตในดาวเคราะห์อื่นในอนาคต

H
เกี่ยวกับผู้เขียน
Henderson