การศึกษาเผยให้เห็นว่าแหล่งคาร์บอนส่วนใหญ่ของโลกมาจากนอกระบบสุริยะ และมาถึงในช่วงท้ายของกระบวนการเติบโตของดาวเคราะห์

·โดย Henderson·Engineering
การศึกษาเผยให้เห็นว่าแหล่งคาร์บอนส่วนใหญ่ของโลกมาจากนอกระบบสุริยะ และมาถึงในช่วงท้ายของกระบวนการเติบโตของดาวเคราะห์
จุดเด่น
  • การศึกษาแสดงให้เห็นว่าแหล่งคาร์บอนของโลกมาจากนอกระบบสุริยะ และมาถึงในช่วงท้ายของกระบวนการเติบโตของดาวเคราะห์
  • หยดลาวาจากฮาวายแสดงถึงคาร์บอนหนัก ซึ่งอาจมาจากแกนกลางของโลก
  • การศึกษาได้วิเคราะห์หยดลาวา 48 หยดจากการระเบิดสามครั้ง ซึ่งเผยให้เห็นลักษณะของไอโซโทปคาร์บอน
  • สัญญาณการรั่วไหลจากแกนกลางสอดคล้องกับมุมมองที่ว่ามันสัมผัสกับฐานของแมนเทิล

นักวิจัยจาก Yale University และ Columbia University ระบุว่า แหล่งคาร์บอนส่วนใหญ่ของโลกอาจมาจากนอกระบบสุริยะ และมาถึงในช่วงท้ายของการก่อตัวของโลก ทีมงานนำโดย Yves Moussallam จาก Lamont-Doherty Earth Observatory ของ Columbia University ได้ทำการวัดคาร์บอนจากหยดลาวาที่เล็กมากซึ่งเกิดจากการระเบิดของภูเขาไฟในฮาวาย รวมถึงการระเบิดที่ Kīlauea Iki ในปี 1959 หยดลาวาเหล่านี้เรียกว่า "หยดลาวาที่หลอมละลาย" ซึ่งเป็นชิ้นส่วนของหินหลอมที่ถูกกักอยู่ในผลึกที่กำลังเติบโต ทุกหยดจะเก็บภาพของลาวาจากใต้ดินลึก ก่อนที่มันจะสูญเสียก๊าซส่วนใหญ่ไป

หยดที่เกี่ยวข้องกับศูนย์กลางของเสาหินร้อนที่อยู่ใต้ฮาวายมีคาร์บอนที่หนักผิดปกติ ผู้เขียนอธิบายว่านี่อาจเป็นคาร์บอนที่รั่วไหลจากแกนกลางของโลกไปยังแมนเทิล Damanveer Grewal ผู้ช่วยศาสตราจารย์ด้านวิทยาศาสตร์โลกและดาวเคราะห์ที่ Yale University กล่าวว่า "เราจะอธิบายสิ่งนี้ว่าเป็นการรั่วไหลของคาร์บอนจากแกนกลาง"

ลักษณะไอโซโทปของคาร์บอนในหยดลาวา

เอกสารที่เผยแพร่ใหม่เมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน ในวารสาร Proceedings of the National Academy of Sciences (PNAS) ได้วิเคราะห์หยดลาวา 48 หยดจากการระเบิดสามครั้ง ได้แก่ Kīlauea Iki, การระเบิด Keanakākoʻi ระหว่างปี 1500 ถึง 1840 และการระเบิดที่เก่ากว่าใน Oʻahu หยดลาวาสองชุดแรกอาจเป็นตัวอย่างจากศูนย์กลางของเสาหินร้อน ขณะที่ Oʻahu เป็นตัวอย่างจากขอบของมัน คาร์บอนมีอยู่ในรูปแบบของไอโซโทป ซึ่งเป็นรูปแบบของธาตุที่มีจำนวนของนิวตรอนแตกต่างกัน คาร์บอน-13 เป็นรูปแบบที่หนักกว่า

หยดลาวาจากศูนย์กลางของเสาหินร้อนมีค่าไอโซโทปคาร์บอน-13 อยู่ที่ประมาณ -1.2 มิลลิกรัมต่อกิโลกรัม ขณะที่ตัวอย่างจาก Oʻahu อยู่ใกล้เคียงกับ -7 ซึ่งเป็นค่าที่พบในแมนเทิลทั่วไป ผู้เขียนรายงานว่า จากการวิเคราะห์เพชรกว่า 4,000 ตัวอย่าง มีน้อยกว่า 2% ที่มีค่า -1.2 หรือสูงกว่า เอกสารระบุว่าหยดลาวาที่ลึกที่สุดเกิดขึ้นที่ความลึกประมาณ 14 ไมล์ (22 กิโลเมตร) ในแมนเทิลชั้นบน

สัญญาณการรั่วไหลจากแกนกลาง

การศึกษาก่อนหน้านี้เกี่ยวกับแพลตินัมและทังสเตนยังพบสัญญาณของการรั่วไหลจากแกนกลางในลาวาฮาวาย ซึ่งสอดคล้องกับมุมมองที่ว่าเสาหินร้อนสัมผัสกับฐานของแมนเทิล หากสมมติว่าเกือบ 80% ของคาร์บอนในโลกอยู่ในแกนกลาง ผู้เขียนประมาณว่าคาร์บอนรวมในโลกมีอย่างน้อย -2.4 คาร์บอนจากอุกกาบาตบอลลูนทั่วไป ซึ่งเป็นอุกกาบาตที่พบได้ทั่วไปในระบบสุริยะภายใน จะมีน้ำหนักเบากว่า อยู่ที่ประมาณ -24 ในขณะที่อุกกาบาตบอลลูนที่มีคาร์บอนสูงจากนอกระบบสุริยะจะตรงกับสิ่งนี้ ตัวอย่างจากดาวเคราะห์น้อย Bennu ที่เชื่อว่าเป็นที่คล้ายกันยังแสดงลักษณะที่หนัก เวลาเป็นปัจจัยที่สำคัญ หากว่าวัสดุเหล่านี้ตกลงมาในช่วงต้น การชนจะทำให้สูญเสียวัสดุส่วนใหญ่ไป

หากมาช้า แกนกลางอาจปิดตัวลงแล้ว เอกสารนี้ได้กำหนดช่วงเวลาที่อยู่ในระยะสุดท้ายของการประกอบโลก ซึ่งเกิดขึ้นไม่นานก่อนการชนที่ทำให้เกิดดวงจันทร์

ผู้เขียนชี้ให้เห็นถึงข้อจำกัด การเชื่อมโยงกับแกนกลางเป็นเพียงการอธิบายหนึ่ง ไม่ใช่ตัวอย่างโดยตรง หยดลาวาที่ลึกที่สุดเพียงตัวอย่างเดียวที่ได้รับการวิเคราะห์ แม้ว่ากระแสที่กว้างขึ้นจะสอดคล้องกัน ข้อมูลของเสาหินร้อนมีความไม่แน่นอนอยู่ที่ +/- 2.0 ในขณะที่การประมาณการของแกนกลางอยู่ระหว่าง -2.5 ถึง +49 หยดจาก Oʻahu เกิดขึ้นที่ความลึกประมาณ 4 ไมล์ (6 กิโลเมตร) ดังนั้นจึงไม่สามารถตัดความเป็นไปได้ของการปนเปื้อนจากเปลือกโลกได้ เอกสารนี้ได้ทดสอบเฉพาะฮาวาย ดังนั้นยังต้องรอดูว่าเสาหินร้อนอื่น ๆ จะมีสัญญาณเดียวกันหรือไม่

ผลกระทบของแหล่งคาร์บอนจากนอกระบบสุริยะต่อการก่อตัวของโลก

แหล่งคาร์บอนของโลกเป็นประเด็นสำคัญในวิทยาศาสตร์โลก การศึกษานี้เสนอสมมติฐานเกี่ยวกับแหล่งคาร์บอนจากนอกระบบสุริยะ ซึ่งท้าทายมุมมองดั้งเดิมที่เชื่อว่าแหล่งคาร์บอนของโลกส่วนใหญ่มีต้นกำเนิดจากระบบสุริยะภายใน ผ่านการวิเคราะห์หยดลาวาในฮาวาย การศึกษานี้ได้เปิดเผยลักษณะไอโซโทปคาร์บอนที่หนักผิดปกติ ซึ่งอาจเกี่ยวข้องกับการรั่วไหลของคาร์บอนจากแกนกลางของโลก ผลการค้นพบเหล่านี้ไม่เพียงแต่ช่วยให้เข้าใจถึงกระบวนการก่อตัวของโลก แต่ยังอาจให้มุมมองใหม่เกี่ยวกับแหล่งคาร์บอนของดาวเคราะห์อื่น ๆ ซึ่งจะช่วยส่งเสริมการศึกษาด้านวิทยาศาสตร์ดาวเคราะห์ต่อไป

H
เกี่ยวกับผู้เขียน
Henderson