- การศึกษาแสดงให้เห็นว่ามอล์กุลฮีโมโกลบินในฟอสซิลไดโนเสาร์สามารถเก็บรักษาได้นานถึง 115 ล้านปี
- แร่เฮาส์แมนช่วยเสริมความมั่นคงให้กับเซลล์เม็ดเลือดแดงและส่วนประกอบของมัน
- การศึกษานี้ท้าทายสมมติฐานเกี่ยวกับการมีชีวิตอยู่ของมอล์กุลชีวภาพในระยะยาว
- การค้นพบนี้มีผลกระทบที่อาจเกิดขึ้นต่อปาลีโอโบลอจีและอาเซโรบิโอโลจี
ตามการศึกษาที่นำโดยทีมวิจัยนานาชาติจาก Curtin University ฮีโมเคมีในกระดูกไดโนเสาร์สามารถเก็บรักษาได้นานถึง 115 ล้านปี นักวิจัยได้ระบุว่ามีเซลล์เม็ดเลือดแดงที่มีมอล์กุลฮีโมโกลบินที่เก็บรักษาอยู่ในกระดูกขา Aratasaurus museunacionali ที่ค้นพบในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของบราซิล การศึกษานี้ให้หลักฐานทางเคมีที่ทีมอธิบายว่าเป็นหลักฐานแรกที่พิสูจน์ว่ามีมอล์กุลที่มาจากฮีโมโกลบินในเซลล์เม็ดเลือดแดงที่ฟอสซิล การค้นพบนี้ได้รับการสนับสนุนโดยแร่เฮาส์แมนที่ช่วยเสริมความมั่นคงให้กับเซลล์และส่วนประกอบของมัน ซึ่งอธิบายถึงอายุการเก็บรักษาที่ยาวนานของพวกมัน
การค้นพบและการเก็บรักษาฮีโมโกลบิน
การศึกษาก่อนหน้านี้ได้รายงานการค้นพบโครงสร้างที่คล้ายกับเซลล์เม็ดเลือดแดงในฟอสซิล การศึกษานี้ได้ยืนยันเพิ่มเติมว่ามีส่วนประกอบของฮีโมโกลบินที่เชื่อมโยงกับการจับออกซิเจนในเซลล์ที่เก็บรักษาอยู่ในหลอดเลือดของกระดูก อย่างไรก็ตาม หลักฐานทางเคมีนี้ทำให้นักวิจัยสามารถเชื่อมโยงโครงสร้างจุลภาคเหล่านี้กับสารตกค้างในเลือด ซึ่งช่วยเสริมความถูกต้องในการระบุของพวกมัน ซึ่งเกินกว่าการพึ่งพาแค่ลักษณะที่ปรากฏ ตัวอย่างยังมีกรดอะมิโนที่เกี่ยวข้องกับคอลลาเจน ซึ่งแสดงให้เห็นเพิ่มเติมว่าภายใต้เงื่อนไขการเก็บรักษาที่เหมาะสม มอล์กุลสามารถคงอยู่ได้ในช่วงเวลาทางธรณีวิทยาที่ยาวนาน
ศาสตราจารย์ Kliti Grice ผู้เขียนหลักของการศึกษา กล่าวว่า "การตรวจพบมอล์กุลฮีโมโกลบินที่สมบูรณ์ในเซลล์เม็ดเลือดแดงที่มีอายุ 115 ล้านปีเป็นเรื่องน่าทึ่ง: นี่เป็นการค้นพบที่สำคัญจริงๆ" เธอเสริมว่า "การศึกษานี้ไม่เพียงแต่ขยายบันทึกฟอสซิลของเลือดที่รู้จัก แต่ยังให้หน้าต่างทางมอล์กุลที่ตรงไปตรงมาเพื่อให้เราเข้าใจลักษณะทางสรีรวิทยาของสัตว์ที่สูญพันธุ์ในระยะยาวและโลกที่พวกมันอาศัยอยู่ได้ดีขึ้น"
นักวิจัยพบว่าเซลล์เม็ดเลือดแดงถูกแร่เฮาส์แมนฟอสซิไลซ์ แร่ชนิดนี้ทำหน้าที่เป็นแคปซูลเวลาแบบธรรมชาติที่เก็บรักษาโครงสร้างเซลล์และส่วนประกอบชีวภาพได้นานหลายล้านปี ทีมงานเชื่อว่ากระบวนการนี้เกิดขึ้นภายใต้เงื่อนไขที่มีการฝังอย่างรวดเร็วหลังจากที่ไดโนเสาร์ตาย สภาพแวดล้อมที่มีออกซิเจนต่ำและอุดมไปด้วยจุลชีพอาจสร้างเงื่อนไขที่จำเป็นสำหรับการเก็บรักษาที่ไม่ธรรมดานี้ สภาพแวดล้อมเหล่านี้อธิบายว่าทำไมมอล์กุลที่เกี่ยวข้องกับเลือดจึงสามารถคงอยู่ในฟอสซิลได้อย่างยาวนาน และเน้นความสำคัญของสภาพแวดล้อมการฝังในการศึกษาวัสดุชีวภาพโบราณ
ความร่วมมือระหว่างประเทศในการศึกษา
Grice กล่าวว่า "การค้นพบเหล่านี้ท้าทายสมมติฐานที่มีมายาวนานว่ามอล์กุลชีวภาพบางชนิด เช่น ฮีโมโกลบิน ไม่สามารถมีชีวิตอยู่ในระยะยาวได้" เธอเสริมว่า "นี่เปิดทางใหม่ที่น่าตื่นเต้นสำหรับปาลีโอโบลอจีในระดับโมเลกุล ทำให้เราสามารถศึกษาการวิวัฒนาการของเลือด เมตาบอลิซึม และแม้กระทั่งระดับกิจกรรมของสัตว์โบราณได้"
การค้นพบเหล่านี้สามารถช่วยนักวิจัยในการศึกษาสัตว์ที่สูญพันธุ์ผ่านหลักฐานมอล์กุลที่เก็บรักษาอยู่ พร้อมกับข้อมูลที่ได้จากรูปร่างและโครงสร้างของกระดูก ศาสตราจารย์ Martin Van Kranendonk คณบดีของวิทยาลัยวิทยาศาสตร์โลกและดาวเคราะห์ที่ Curtin University กล่าวว่า งานนี้ได้กำหนดนิยามใหม่ว่าโครงสร้างโมเลกุลสามารถอยู่รอดในระยะเวลานานหรือภายใต้สภาพที่เลวร้ายได้อย่างไร การรับรู้ดังกล่าวอาจมีผลกระทบต่ออาเซโรบิโอโลจีและการค้นหาหลักฐานชีวิตโบราณนอกโลก
เขากล่าวว่า "การศึกษานี้แสดงให้เห็นว่าความพยายามร่วมกันระหว่างหน่วยงาน ข้ามทวีป และข้ามสาขาวิชา สามารถปลดล็อกข้อมูลเชิงลึกที่ไม่ธรรมดาเกี่ยวกับชีวิตโบราณได้อย่างไร" ความร่วมมือนี้รวมถึงหน่วยงานจากออสเตรเลีย ญี่ปุ่น บราซิล และสหรัฐอเมริกา นักวิจัยจากพิพิธภัณฑ์แห่งชาติบราซิล มหาวิทยาลัยคาลิรี เขต และหน่วยงานวิจัยทางทะเลและธรณีวิทยาของญี่ปุ่น และมหาวิทยาลัยจอห์นฮอปกินส์มีส่วนร่วมในการศึกษานี้ การศึกษานี้ได้รับทุนจากทุนการศึกษาของ Grice จาก Australian Research Council ในปี 2021 การศึกษานี้เผยแพร่ใน Proceedings of the National Academy of Sciences
ความหมายของการเก็บรักษามอล์กุลฮีโมโกลบิน
ความสำคัญของการศึกษานี้อยู่ที่การท้าทายแนวคิดดั้งเดิม โดยพิสูจน์ว่ามอล์กุลชีวภาพเช่นฮีโมโกลบินสามารถคงอยู่ได้ในช่วงเวลาทางธรณีวิทยาที่ยาวนาน ซึ่งเปิดมุมมองใหม่สำหรับการศึกษาในปาลีโอโบลอจี ผลลัพธ์จากการศึกษานี้ไม่เพียงแต่เสริมความเข้าใจเกี่ยวกับลักษณะทางสรีรวิทยาของสัตว์ที่สูญพันธุ์ แต่ยังอาจมีผลกระทบต่อการสำรวจชีวิตนอกโลก โดยเฉพาะในสภาพแวดล้อมที่มีออกซิเจนต่ำ เงื่อนไขการเก็บรักษาของมอล์กุลชีวภาพแสดงให้เห็นถึงบทบาทสำคัญของสภาพแวดล้อมการฝัง ซึ่งมีความหมายลึกซึ้งต่อการศึกษาปาลีโอโบลอจีในอนาคต

